من پاییز را ابری می خواستم ،من پاییز را دلگیر می خواستم ،با برگ  های که نه می مانند  نه می روند  زرد هم نمی شوند پاییز می شوند پاییز... من پاییز را سرد می خواستم که بروم در شال گردنم  ببافم  ،گره بخورم بعد آویزان شوم  از رنگی ترین نخ  مانده به تمام شدن  و هی باد بیاید و من ...باد بیاید و ....

اما نمی خواستم  در یک غروب برگشته از دانشگاه توی حیاط  خانه، چسبیده به پله ها یک کبوتر یخ زده را گریه کنم  و هرچقدر حوله گرم بپیچم دورش توی بغلم  زنده نشود و زنده اش نکنم و پاییز باشد و پاییز باشد و من  حتی نتوانم فقط کمی کبوتر یخ زده ای را نجات بدهم . خاکش کنم کنار باغچه همان جا که وقتی بچه بودم ماهی قرمز های عید را خاک می کردم و روی یک چوب با لاک قرمز می نوشتم  : قبر ماهی قرمز .

دارم فکر می کنم  فکر می کنم فکر می کنم به یک عالمه روزی که  از دانشگاه به اتوبوس فرار می کنم از اتوبوس به پارک از پارک به اتاقم  از اتاقم به خودم از خودم به شعر  از شعر به خودم از خودم به شعر از شعر به خودم . مگر زندگی چقدر طول می کشد که هر روز بپرسم زندگی چیست؟ و مثل یک سوال کلیشه ای مسخره زل بزنم به خودم .بعد برای خودم شکلک در بیاورم و جای نیمکره های مغزم را طوری عوض کنم که  چندان معقول به نظر نرسم .مثلا به جای نیمکره راست و چپ مغز از این به بعد نیمکره بالا و پایین داشته باشم و چون   سعی میکنم عادل باشم  هر دویشان هم به یک میزان کار کنند .

بگذریم ...

از چی؟ همه چیز آنقدر چسبیده به زندگیم که نشود بگذری و تا میایی بگذری پایت گیر می کند به دم دستی ترین چیزی که قرار بوده از آن بگذری و بعد شده تمام زندگی ات .کمی از زندگی ات ،اصلا هر چقدر از زندگی ات .آدم هایی که اینهمه راحت میگذرند از همه چیز چطور می شود ؟ آهان آدم اند یادم نبود من آدم نیستم من آدم نیستم  آدم نیستم .

حالا که نیستم بروم شمع هایم را شوت کنم به جای فوت به یک جای خیلی دور که با خودم   عهد کنم تا وقتی شاعر خوبی  نشوم  از همه چیز راحت نگذرم و نگذرم  و نگذرم .

 چرا همه چیز را مثل احمق ها سه بار تکرار می کنم ؟ آهان یادم نبود من آدم نیستم پس ممکن است گاهی بتوانم احمق باشم گاهی شاعر گاهی معمار وگاهی چسبیده به لنز دوربینم و زندگی را به طرز لعنتیی دوست داشته باشم دوست داشته باشم دوست داشته باشم .که کارگاه بروم  که اجرای شعر تمرین کنم  که تا صبح روی طرحم بیدار باشم  و...

 در یک پی نوشت ناتمام  به مملکتم ببالم که به حول و قوه الهی کشور مان در یکی دو سال اخیر به تولید انبوه "دانشجوی معماری "رسیده  !!! 

رد شویم بیا بروم یک جای دیگر ...

 که کنار مرغابی ها ی ملت باشم  و دلم بخواهد گاهی بزنم آنهایی که برگ ها ی پارک ملت را جارو می کنند ... که  از بهترین دوستانت بهترین منتقد شعرهایت باشد ...که  سه نفری با مینا و مهشاد در "کافه مان " شعر سه نفره بگوییم ... که  بعضی روزها فقط بشینی دور هم بخندی با هر کسی که بود و اصلا روی زمین غلت بزنی از نوع  سنگین وزنی خودت ! بعد کورت ونه گات در مرد بی وطنش بگوید که فروید در نظریاتش می گوید : طنز یک جور واکنش دفاعی در برابر ترس است ...و من می ترسم و می ترسم و می ترسم از تمام این بیست و یک سالی که امشب از من رد شد می ترسم .از ادبیات ، معماری ، هنر....از مسئولیت  در  برابر خودم  در برابر کسانی که دوستشان دارم و هر روز غمگین تر می شوند در برابر این بیست و یک سالی که از من گذشت و چند سالی که نمیدانم تا چند خواهد گذشت .
من می ترسم .

پس بخوانید از من :

یک چهارپاره پاییزی برای پاییز من تقدیم به پاییز پر بغض من :

_یک زن که از چشم تو افتاده
در قاب روی میز می میرد
یک جفت چشم مانده در تصویر
دست تو را در خواب می گیرد

از عینکی که خوانده شعر من
روی کتاب مانده در میزم
مردی برایم شعر می گوید
این بار من در کوچه می ریزم

این عصر بارانی بپوش از من
با زود های تا ابد دیرت
من در جوانی زرد می میرم
نا مهربان در چهره ی پیرت

  این بار  من بی خواب می مانم  
از شعر تو لای کتابی که
با یک زنِ در چشم تو مرده
تو می روی بی من بخوابی که...

و سه کار از موج نوهایم :

1.

گنجشک ها جوانی منند

که از صبح

 سر همه چیز بحث می کنند

از آن همه درخت جز عصای پیرمردی که به آن طرف خیابان می رود

چیزی نمانده

پیر تر از آنم که راه بروم

کسی نیست کفش هایم را جفت کند

و گره کور بندها را باز کند

حالا که مانده ام

بگذار نان بریزم

و خانه های چوبی بسازم

2.

آسمان نمیخواهم

فقط در اتوبوس دو صندلی به من بدهید

یکی برای خودم

یکی کوله ام

در ایستگاه مردی منتظرم ایستاده

با یک شاخه گل آبی در دست

و کوله خالی بر پشت

3.

چند خیابان که بوق می زند

چند آدم و چراغ که کلافه ام

از وقتی دست و پایم را گم کردم

کفش هایی با بند گره خورده

به سکوت جا کفشی فکر می کند

باران که بیاید

پیدا می شوم

در کوچه کسی نمی ماند

و من

ممنون برای همه سوپرایز های امشب و در ادامه اش فردا
و امشب چقدر نزدیکم
خیلی نزدیک